Wieszam swoje pierwsze pranie...słucham jak schnie

Zaczynam, więc kawałek mojego tekstu. A nie ma lepszego sposobu na wejście, jak wejście z hukiem. Wchodzę z aligatorem...

Było wczesne wtorkowe popołudnie i właśnie opowiadałem dziewczynkom o tym, że muszę wieczorem wyjść do pracy. Nie chciały słuchać i mówiły, że nie rozumieją. Tego chyba nauczyły się od swojej mamy, ale miałem nadzieję, że na świadome złośliwości jeszcze przyjdzie czas. Teraz okazywały jedynie, że będą tęsknić i że kochają mnie maleńkością swoich serduch.

Za oknem ulicę kuł bezwzględny jak młot pneumatyczny, młot pneumatyczny. I tak już od dwóch godzin, z przerwą na sikanie, które słychać było dzięki blaszanej wiacie ustawionej niedaleko naszego ogrodzenia. Sikał na falistą i gwizdał. Na szczęście dziewczynki były wtedy jeszcze w przedszkolu. Teraz słyszały jedynie odgłos nie pozostawiający złudzeń co do spokojnego popołudnia.

Kuł i kuł i rąbał i dudnił i przeszywał dudnieniem i kłuł bębenki kuciem i nie mógł przestać.

-Co to jest tato? - zapytała młodsza Kasia, uświadamiając sobie w końcu, że nie zna tego dźwięku.

-Nie chcesz wiedzieć - odpowiedziała za mnie Zuzka. Zuzka miała to do siebie, że we wszystkim naśladowała matkę, taki wiek. Nie wiem czemu moja żona nie była jednak typem zakochanej i zauroczonej do szaleństwa w swoim mężczyźnie kobiety. Może nawet była, choć bezkrytyczności szukałem u niej czasem na próżno. Każdy facet lubi czasem żeby któs w niego patrzył jak w obrazek i nie oceniał nietrafionych decyzji.

-Jeśli wiesz, powiedz siostrze Zuziu - powiedziałem chcąc rzeczywiście sprawdzić ile wie, a na ile blefuje. Byłoby to ciekawe, że w wieku 6 lat potrafi ściemnić tak, żebym się nie zorientował, że nie zna odpowiedzi. Dotąd zawsze czułem kiedy nie wiedziała.

-Nie chcę, żeby się bała - zaszeptała pochylając się w moją stronę. Niestety szept przeszedł w ochrypły głos, który Kasia usłyszała i z pewnością odpowiedziała -Ja się niczego nie boję.

-Tato? - Zuzia jeszcze tylko sprawdziła czy "my dorośli" możemy uchylić rąbka tajemnicy dzieciakowi.

Kiwnąłem głową.

-To aligator - w tle słychać było cierpiący beton, który w dużym przybliżeniu mógł uchodzić za dzikie zwierzę.

-Nie strasz siostry

-Ja wcale jej nie straszę, prawdę mówię jej- trochę wpadła w poetykę mistrza Yody.

Światło świeciło prosto w nasze drzwi wejściowe i jedno małe okienko na lewo od drzwi i wysoko pod sufitem, zostawiając piękną i ciepłą smugę słonecznego blasku. Czasem dziewczynki łapały drobinki kurzu, innym razem chodziły po świetle jak po słonecznej drodze do krainy wyobraźni. Ja sam grzałem sobie stopy pijąc herbatę.

Coś załomotało o drzwi. W tle wciąż rąbiącego młota niewiele mogło być słychać. Ten dźwięk jednak wydał się jeszcze głośniejszy i jakby...groźny. 

Wstałem z zamiarem podejścia do drzwi, kiedy te wypadły z zawiasów i naszym oczom ukazał się aligator poruszający swoim wielkim ogonem tak szybko, jakby to był bicz, a nie kilkudziesięciokilogramowy kawał mięsa. 

-Aligatooooor - zaszeptała Kasia głosem pełnym czci nabożnej i uwielbienia, mniej strachu, niż mógłbym przypuszczać...